ადამიანობა როგორც ასეთი

group

სათაური დიდი ვერაფერი,
პოსტიც ალბათ ასეთივე,
მთავარია თქვენ რას ფიქრობთ ამ ყველაფერთან დაკავშირებით.

მაშ ასე…

რადგან ერთხმად ვაღიარებთ, რომ ადამიანები განხვავებულები და ინდივიდუალურები არიან, უნდა ვაღიაროთ ისიც, რომ მათი კონფორმისტული ხასიათიდან გამომდინარე ცდილობენ ერთმანეთს, ოჯახის წევრებს და უცხო ადამიანებს მიბაძონ. ამ მცდელობაში იმდენად ემსგავსებიან ერთმანეთს და ის ინდივიდუალური საწყისი იმდენად უფერულდება, რომ თითქმის აღარაა შესამჩნევი.
მეტად მაღალფარდოვანი რომ არ იყოს იმასაც დავამატებ, რომ მე, როგორც რიგითი მოქალაქე, ვერ ვიტან ამ მსგავსებებს, მასობრიობას და სულელურ გაერთიანებებს, საშინელ ყოველდღიურობასა და ბევრ შეხედულებას ანუ იმ ძირგამომპალ, ვითომ ისტორიულ სახოვარს, ჩვენი წინაპრებისგან რომ შემორჩა.

სასიამოვნოა, რომ არსებობენ ადამიანები, ვისთვისაც მხოლოდ ჭამა და ძილი არაა ბედნიერება, შეუძლიათ ფიქრი და უკეთესობის სურვილი აქვთ, მაგრამ ეს მასიურობა და „რას იტყვის ხალხი?“ ისე ძირ-ფესვიანადაა გამჯდარი საზოგადოებაში რთულია განსხვავებული ან დამოუკიდებელი შესთავაზო მათ. რატომაა საშიში ცვლილებები? ეს ქართველობას ნაკლებად გვართმევს, ვიდრე ჯეკ დენიელსის სიყვარული. რატომ ლანძღავენ ახალ თაობას? რადგან უსამართლობას ვერ ეგუებიან? ან იმიტომ, რომ ზოგჯერ მათი სურვილები არ ემთხვევა გარესამყაროს და შეცვლას ცდილობენ? ამით არც ტრადიციებს ვკარგავთ და არც კულტურულ ფასეულობებს.
ჰო, თქვენ ყოველთვის ფიქრობთ რას იტყვის სხვა, რა იქნება სწორი ან უკეთესი, მაგრამ რას მიიჩნევთ სინამდვილეში სწორად? რატომ არის აუცილებელი აზროვნებდე ისე, როგორც სხვები? ფიქრობდე და იქცეოდე ისე, როგორც საზოგადოებაშია მიღებული.
ოდესმე ხომ უნდა მივეჩვიოთ რაღაცის დამოუკიდებლად კეთებას, ის გათქვეფილი ინდივიდუალიზმი ოდნავ მაინც რომ დაუბრუნდეს საწყისს. Continue reading “ადამიანობა როგორც ასეთი”

ღია წერილი საზოგადოებას

670px-Calm-Down-Step-1-Version-2

შესაძლოა პოსტი აგრესიული მოგეჩვენოთ, მაგრამ გულთან ახლოს ნუ მიიტანთ!
თუ საკუთარ თავს ამოიცნობთ, ათამდე დაითვალეთ, ღრმად ამოისუნთქეთ და მერე იმოქმედეთ!

მოკლედ, ჩემო ძვირფასებო, ძაან გაატრაკეთ საქმე თქვენი პრობლემებით.
თუ რამე პრობლემა გაქვთ, სოციალურ ქსელებში დასტატუსებას, წადით და მიხედეთ. დაწერა და სმაილებით გამხნევება გიშველით? თუ არ ეშველება ნუღარ შემჭამეთ და თუ ეშველება, ასწიეთ პატივცემული უკანალი და იმოქმედეთ.
უკომპლექსობის დასამტკიცებლად რუსულ, ინგლისურ ან ჩინურ ენაზე გინება რატომ მოიგონეთ, როდესაც იგივეს გაკეთება ქართულად მშვენივრად შეიძლება? (თანაც უფრო მრავალფეროვნად), მაგრამ ეს ნაკლებ “სვეცკურია” ხო? სულ დამავიწყდა. თან გოგონების მხრიდან გინება და ბილწსიტყვაობა ხო ძალიან თანამედროვე და მისაბაძია. ასე გააგრძელეთ, არ შეჩერდეთ. პარალელურად სხვადასხვა ენებზეც მიამატეთ იგივე ფრაზები და მერე იტყვით ბევრი ენა ვიცითო.
ან ეს ე.წ თაყვანისმცემლების გასაჯაროება რა უბედურებაა? სადმე თუ დაგპატიჟათ ან რამე გაჩუქათ უარესი, მერე დაქალები, რომ გამშვიდებენ და გულებს გიწერენ. გასაჯაროება ვახსენე და საუკეთესო მეგობრის ურთიერთობაში დამატება გამახსენდა. რა ჯანდაბაა ლესბოსური თუ პლატონური სიყვარულის ფრქვევა. ბიჭებმა, რომ ეგ “იკადრონ” ტაბურეტსაც არ აკმარებენ. გოგოებმა კიდე გაუტიეს მთლად. Continue reading “ღია წერილი საზოგადოებას”

ყოფიერება, როგორც სასიცოცხლო პრობლემა

bigstock-Difference-man-and-woman-092413

თანამოსასმენი მშვიდად კითხვისთვის

ადამიანები – მრავალფეროვნები, ხმაურიანები, კეთილები, ჯანმრთელები, ლმობიერები, ბედნიერები, სიცოცხლით სავსენი.
ადამიანები – მრავალგვარი პრობლემის გამომწვევები, შემქნელები მრავალი სასწაულის და უფრო მეტის გამანადგურებლები.
ადამიანები – მხიარულები, მოწყენილები, დაღლილები, ბედნიერები, დეპრესიულები, აგრესიულები, მოღუშულები, ხალისიანები. ადამიანები – არსებები, რომლებიც საუბრობენ, ფიქრობენ, მოძრაობენ, ჭამენ, იცვამენ, ძინავთ; აქვთ უამრავი რუტინა, რომელზე დაფიქრებამაც შეიძლება ჭკუიდან შეგშალოს. ამ რუტინათა უმრავლესობა სასიცოხლო მნიშვნელობისაა, მაგრამ ჩვენივე საზიანოდ უფრო მეტად ვეჩვევით მათ. ძალიან მარტივად შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ საკუთარი უსუსურობა, თუნდაც იმის გათვალისწინებით, რომ ჩვენი ხანმოკლე სიცოცხლის მესამედს ძილში ვატარებთ, დანარჩენ დროს კი ერთმანეთს ან საკუთარ თავს ვერჩით.
ეს მხოლოდ დრამატული მხარეა, რადგან უამრავი დადებითი აქვს ჩვენს არსებობას, მაგრამ თვითონვე გვიჭირს ამის დანახვა. გვტანჯავს ისეთი ყოფა-ცხოვრებისეული მოვლენები, როგორიცაა უძილობა, თუმცა შეგვიძლია მისი მარტივად მოგვარება თვალების დახუჭვით (პარალელურად ითვლი: მოდიოდა ერთი მგელი, მოდიოდა ორი მგელი…), თუნდაც ფიქრით, რთულ შემთხვევაში კი ძილის წამლით; Continue reading “ყოფიერება, როგორც სასიცოცხლო პრობლემა”

(მ)ორალისტები, გმირები და ლოკოკინები

ვიაჩესლავ მიშენკოს ფოტო

სათაურში ჩამოთვლილი სამი პუნქტიდან, ორი იმდენად მნიშვნელოვანი და აქტუალურია, რომ წარმოუდგენელიც კია მათზე საუბარი ლოკოკინებიდან დავიწყო; თუმცა,რომ არა ისინი განსაკურებით კი ვიაჩესლავ მიშენკო ამ ყბადაღებულ საკითხებს არ შევეხებოდი.

სწორედ მის მიერაა გადაღებული ეს მშვენიერი ფოტო, რომელიც არაჩვეულებრივ განწყობას ქმნის, სინათლით და ფერების სიხასხასით (მე კი პოსტის დაწერისაკენ მიბიძგა). ორი ძალიან პატარა არსება, რომელსაც თითქმის ვერავინ ამჩნევს, არსებობისთვის იბრძვის; ამ კონკრეტულ შემთხვევაში კი შეიძლება გრძნობებსაც გამოხატავდეს (რამდენადაც ეს შესაძლებელია და თუ ძალიან მხატვრულად არ ჟღერს)

სწორედ ასეა ადამიანებიც, რომლებიც უფრო შესამჩნევად (სინამდვილეში კი შემაწუხებლადაც) იბრძვიან თვითგადარჩენის, თვითდამკვიდრებისა და იმ ყველაფრისთვის, რაშიც “თვით” ანუ საკუთარი თავი ურევია. ვიღაც, განდიდების მანიით ან საკუთარი თავით შეპყრობილ ნაძირალას კი შეუძლია ამბიციებს უამრავი ადამიანის სიცოცხლე შესწიროს, რადგან ასეთია მისი სურვილი. ამ სურვილებს კი ყოველთვის უბრალო ადამიანები ეწირებიან, რომელთა არსებობასაც იმ ლოკოკინებივით ვერ ამჩნევენ ზედა ეშელონებში მშვიდად მოკალათებული, გაქსუებული მილიონრები. მსოფლიო კი შეძრულ-შეშფოთებულია და კაცმა არ იცის როდის შეძლებს ისე დამშვიდებას, რომ ხალხის სისხლი აღარ იყოს საჭირო წესრიგისათვის. ეს ხალხი კი ელოდება როდის ისურვებს ნაძირალათა უფრო დიდი რაოდენობა საჭირო ადგილის განძრევას, უფრო მეტი სიცოცხლის გადასარჩენად.
არც კი ვიცი რა შეიძლება ვუწოდო შიშველი ხელებით, ტყვიის წინააღმდეგ, საკუთარი დამოუკიდებლობის დაცვას – გმირობა თუ სიგიჟე, მაგრამ ასეთი გმირული სიგიჟეები კვებავს სამყაროს, რათა საბოლოოდ არ განადგურდეს.

ამ ყველაფრის ფონზე კი ქართულ ტელესივრცეში ჩნდება ახალ “ბრძენმეტყველთა” ნაკადი, რომელიც მოუწოდებს ხალხს თავისუფალი ცხოვრებისა და აზროვნებისაკენ, რომელიც უკვე წინასწარ უქმნის ჩარჩოებს იმის შეხსენებით რა არის ცუდი და რა კარგი, რა ძველმოდურია და რაა სასურველი. Continue reading “(მ)ორალისტები, გმირები და ლოკოკინები”

ღმერთი და ადამიანები

WhereisGod

აუცილებელი თანამოსასმენი!

“ღმერთი- სიყვარულის, რწმენისა და თაყვანისცემის ზებუნებრივი, “ყოველთა არსთა მაარსებელი“, რომელიც დამახასიათებელია ყველა რელიგიისთვის, გარდა პირველყოფილი რელიგიის ადრეული ფორმებისა. იგი არის აღმატებულთა შორის უაღმატებულესი, უზენაესი სახელი, სიყვარულისა და რწმენის განსახიერება.”

აი რისი თქმა შეუძლია ვიკიპედიას ღმერთის შესახებ. ასე მოკლედ და უბრალოდ იმ საკითხზე, რაზეც მსოფლიო ალბათ ვერასდროს შეთანხმდება.

ეს განმარტება ზოგისთვის სრულიად მისაღებია, ზოგი კი ურჯულოსა და მკრეხელს უწოდებს, ვინც ღმერთის შესახებ საუბრისას მსგავსი უბრალო ფრაზით შემოიფარგლება. ზოგისთვის ღმერთი მთელი ცხოვრებაა, არსი და განმსაზღვრელი მისი ყოველი ნაბიჯის, ქმედების. სწორედ ასეთი ადამიანები უძღვნიან თავს იმ ძალას, რომელიც ყველაფრის საწყისია. ახლა კი, მიდი და ესაუბრე მათ ამ უზენაესი ძალის არსებობა – არ არსებობაზე, ეს ხომ მათი მთელი ცხოვრების გარდაქმნაა, შეურაცხყოფა და დამცირებაა.

არსებობენ ადამიანები, რომლებისთვისაც ღმერთი ხსნაა, მშვიდი ძილისა და სიზმრების საშუალება, რომელიც მათ მღელვარე ცხოვრებას ამშვიდებს, იძინებენ და იღვიძებენ იმის იმედით, რომ ამ მცირეხნიანი სიცოცხლის შემდეგ მარადიული, ბედნიერი და ტანჯვისგან განთავისუფლებული სიცოცხლე ელით. ისინი ყოველ ფრაზაში ღმერთს ეთაყვანებიან, ცდილობენ ამ ხსნისთვის იცოცხლონ; თანამედროვე მსოფლიოში კი იწონებენ და აზიარებენ წმინდანთა ფოტოებს, წერენ ლოცვებსა თუ ეპისტოლეებს და აწვდიან სამყაროს რელიგიურ ნაწილს, რომლებიც ამ “ეშმაკისეულ ტექნოლოგიებს” რწმენისთვის იყენებს.

ამ ადამიანთა ნაწილი კატეგორიაა ისეთი ხალხისა, რომელიც “მარხვაზეა”, ლოცულობენ და მარხვისას იცვამენ კაბებს, ატარებენ თავსაფრებს რამდენიმე საათით და აბარებენ აღსარებას, მერე კი სუფთა სინდისით იგივეს აკეთებენ, რაც ერთი კვირის შემდეგ უნდა მოინანიონ; სხვებს მორჩილებისა და ლოცვისაკენ მოუწოდებენ და ყოველი გაჩენილი კითხვისთვის ათობით მეტანიას მორჩილად ასრულებენ. ისინი დღეს რიგში დგანან ეკლესიასთან და ლანძღვა-გინებით მიიწევენ წმინდა ნაწილებთან მისაახლოებლად, მერე კი აღტკინებულები უბრუნდებიან საკუთარ სამყოფელს. Continue reading “ღმერთი და ადამიანები”

ჩვენ – ადამიანები

images

ჩვენ – ადამიანები, განსაკუთრებით ქართველი ადამიანები-“ხალხი, რომელიც განთქმულია ლამაზი სადღეგრძელოებითა და სუფრის ტრადიციებით, დროის უყაირათო ხარჯვითა და სხვა ჭეშმარიტი ქართული თვისებებით” (სხვა საკითხია რამდენად ლამაზი და ჭეშმარიტია ჩვენი სადღეგრძელოები თუ წესები).

ზოგჯერ რთულია ამ მსუნთქავ, მოძრავ და ძირითადად გამანადგურებელ არსებებს ადამიანები უწოდო, რადგან საკუთარი საუბრით, მოქმედებებით და მზერითაც კი გაიძულებენ იფიქრო, რომ ყველანი ერთნაირი მონოტონურობით ცხოვრობთ, მუშაობთ, სუნთქავთ, ჭამთ და ეჯაჭვებით ნივთებს, განსაკუთრებით კი ძვირიან ნივთებს, რომლებსაც მომავალში არანაირი ფასეულობა არ გააჩნია. ფიქრობ ამ ყოველივეზე და ღიზიანდები თუ რატომ არიან ადამიანები კმაყოფილნი იმ ერთფეროვნებით, რომელიც ოდესღაც ვიღაცამ შეუქმნა და არც კი ცდილობენ გარკვევას რა არის მათთვის მეტად ფასეული.
ამდენი განსხვავებული ადამიანის ასეთი მსგავსება დამღლელად თვალშისაცემია; შენ იწყებ შესწავლას თუ რას წარმოადგენენ ისინი, როგორ ცხოვრობენ, რას აკეთებენ და ხედავ მთელ ისტორიას, რომელსაც ერთგვარად ახარისხებ. Continue reading “ჩვენ – ადამიანები”

ის თაობა…

people

თაობა – მეტად საინტერესო სიტყვაა, ნებისმიერ შემთხვევაში, ნებისმიერ კონტექსტში, ნებისმიერ დროს; თუმცა ძირითად შემთხვევაში თაობებს შორის კონფლიქტთან ასოცირდება. აი ისეთთან, ჩვენ, რომ ყოველდღე ვხვდებით; მშობლებისა და ბებია-ბაბუების თაობა, რომ გვლანძღავს და წყალწაღებულებს გვეძახის.
გასაკვირია პირდაპირ!

  • ის თაობა ვართ, დამოუკიდებლობას, რომ ითხოვს, თუმცა სიკვდილივით ეშინია ამის;
  • ის თაობა ვართ, მაინც, რომ უნდაა ეს დამოუკიდებლობა და მისი გემოს გაგებას ნატრობს;
  • ის თაობა ვართ, დემოკრატიას, რომ ითხოვს და დიქტატურას აფეტიშებს;
  • ის თაობა ვართ, წინა თაობებს, რომ ირონიით უსმენს, როცა ისინი წარსულის დიდებაზე, საბჭოთა კავშირის სიძლიერესა და იმ “სიმშვიდეზე” საუბრობს, როცა ყველას თავისი საქმე ჰქონდა; ჩვენ კი უსაქმოდ “ვყრივართ” ქუჩაში;
  • ის თაობა ვართ, შენიშვნების მიღება, რომ არ უყვარს და კორექტულობას, რომ ითხოვს; თუმცა უფრო მეტად ჩვენგან მოითხოვენ ამას;
  • ის თაობა ვართ, ქუჩაში, რომ იფურთხება და სიგარეტის ნამწვავებს ყრის;
  • ის თაობა ვართ, დედების სიყვარული და ზრუნვა, რომ დაავიწყდა და ოჯახი ემიგრანტობასთან ასოცირდება;
  • ის თაობა ვართ, საკუთარ ქალაქს, რომ ვერ იტანს და გვამად იხსენიებს ყველაფერ აქაურს; სულს, რომ უხუთავს და სუნთქვის საშუალებას, რომ არ აძლევს;
  • ის თაობა ვართ, ინდივიდუალიზმს ერთმანეთის მიბაძვაში, რომ ეძებს; თუმცა ჩვენში ძლიერია ინდივიდუალიზმი;

Continue reading “ის თაობა…”