“მარჯი,ჩქარა,სარდაფში გაიქეცი!… გვბომბავენ!”

DSCN051144

პოსტი დაწერილია სპეციალურად თბილისის წიგნის საერთაშორისო ფესტივალის მიერ გამოცხადებული ბლოგერების კონკურსისთვის.

წარმოიდგინეთ, თქვენ რომ ათი წლის გოგონა იყოთ, რომელიც რევოლუციამდელ ირანში ფრანგულ სკოლაში სწავლობს, ჰყავს მეგობრები, არაჩვეულებრივი მშობლები და არაფერია აკრძალული. ცოტა ხანში კი იძულებული ხდება თავსაბურავი ატაროს, კლასელ ბიჭებთან ლაპარაკიც კი საშიში გახდეს, ქუჩებში დემონსტრაციები, მკვლელობები და ქვეყანაში ომი დაიწყოს…
მაშ ასე, ეს მარჯან სატრაპის ისტორიაა. ირანელი პატარა გოგონასი, რომელიც ომს გაექცა და საკუთარი თავის საპოვნელად ისევ მას დაუბრუნდა. მართალია მარჯი ფიზიკურად არ იბრძოდა, არც იარაღი სჭერია ხელში, მაგრამ ყოველთვის აპროტესტებდა უსამართლობას და ამის გამო ხშირად შარშიც ეხვეოდა, მაგრამ მაინც არ წყვეტდა ბრძოლას… ბრძოლას დამოუკიდებლობისა და პიროვნული განვითარებისთვის.
მან ბევრი გადაიტანა…ძალიან ბევრიც კი… ცუდი გზითაც იარა და სისულელეებიც ჩაიდინა, მაგრამ განა გააანალიზებ შეცდომას თუ ის არ დაუშვი? სწორედ ამის გამო არ დართო მამამ ქორწინების ნება, თუმცა კი იცოდა, რომ ეს ქორწინება აუცილებლად კრახით დასრულდებოდა?
მარჯანი წარჩინებული ოჯახის შვილი, ირანის ელიტის წარმომადგენელი და ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში მცხოვრობი გოგოა, რომელსაც მამის კადილაკით სიარული სცხვენოდა და ამის გამო ბრძოლას აპირებდა, არც ის მოსწონდა მათი მოახლე მარტო რომ სადილობდა, ცალკე მაგიდასთან და არც ის ბებიას სახსრების ტკივილი რომ სტანჯავდა.
სწორედ ამის გამო უნდოდა წინასწარმეტყველი გამხდარიყო…
მაგრამ ეს ბავშვობაში, სანამ ფრჩხილის ლაქი, ჯინსები და კედები შემაძრწუნებელ დანაშაულს არ წარმოადგენდა. მეგობრებთან ერთად შეკრება ხომ ფუნდამენტალისტი ირანელებისთვის დანაშაულის უმაღლესი ფორმა იყო, განსაკუთრებით თუ თან ღვინო და კარგი მუსიკა მოგეპოვებოდათ…
ის კეთილი გოგონა იყო. ბევრი ფიქრით დატვირთული, რომელიც ღმერთს იმიტომ გაუბრაზდა, რომ ბიძიის დაკარგვა არ უნდოდა.
14 წლის ასაკში კი საკუთარი თავის ამარა დარჩა უცხო ქვეყანაში. მერე იყო ახალი სამყარო, მეგობრები, სიყვარული, მოსაწევი, “ბოსტნეულად” ქცევა და იმედგაცრუებების მთელი ჯარი. მოკლედ, ევროპის შესისხლხორცება სცადა და ლამის ფატალურად დაასრულა სიცოცხლე, მაგრამ მაინც შეძლო ბრძოლა, ამჯერად საკუთარ თავთან და მოახერხა ჩამოყალიბებულიყო წარმატებულ, შემდგარ და საინტერესო პიროვნებად.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ეს მარჯან სატრაპის “პერსეპოლია” – პატარა გოგონა, დიდი ისტორიით, ბევრი ცრემლით, იმედგაცრუებით, შიშით და შეცდომებით, ომით და ჭრილობებით, მაგრამ ამავდროულად იმედებით, ცოდნით და წინააღმდეგობებით სავსე ქალი.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s