ჩვეულებრივი განმარტებით თავისუფლება იმის განხორციელებაა, რაც ადამიანს ნებავს. თავისუფლება ისეთი მდგომარეობაა, როდესაც პიროვნებას არავინ აძალებს ამა თუ იმ საქმის გაკეთებას. ადამიანი თავისუფალია, როდესაც მოქმედებს საკუთარი ნებით – ნებაყოფლობით, ხოლო არ არის თავისუფალი, როდესაც მოქმედებს სხვისი ნებით, კარნახით, იძულებით.
რამდენად უცნაურიც არ უნდა იყოს ჩვენს თანამედროვე, ბობოქარ და თავისუფალ საუკუნეში ჯერ კიდევ ისმება კითხვები : რას იტყვის ჩემი მეზობელი ? ჩემს ქმარს ან შვილს, თუნდაც დედამთილს რომ არ მოეწონოს ?
ჩვენ თავისუფლები ვართ, თუმცა მაინც ვიზღუდავთ თავს, სრულიად ელემენტარული გადაწყვეტილებების მიღებისას.
როცა ორი შვილის დედა ქმრის ხათრით ( რიდით თუ პატივისცემით ) არ იცმევს შარვალს, რადგან შესაძლოა მას არ მოეწონოს, თუმცა ამ საკითხზე არასდროს გისაუბრიათ ბოლო ხუთი წლის მანძილზე, ნორმალურია ?
როცა ოროცდაათს გადაშორებული ქალი ვერ იღებავს თმას ნერვიული შვილების გამო, რადგან იცის რომ მეორე დღეს ეს გადაწყვეტილება სანანებელი გაუხდება. ესეც ნორმალურია?
როცა ორმოცს გადაშორებულ ქალს გვერდით მამაკაცის ყოლისთვის აუცილებლად გათხოვება სჭირდება, თუმცა მას უკვე შვილები და შვილიშვილიც ჰყავს, ამასთანავე იგი ეკლესიურად ცხოვრობს და ქორწინების გარეშე მამაკაცთან ურთიერთობას სარწმუნოება უკრძალავს, მაგრამ საბედოს სოციალურ ქსელებში ეძებს ( ამას არ კრძალავს, როგორც ჩანს სარწმუნოება), ესეც ნორმალურია?
ახლა გიკვირთ ალბათ, მეც მიჩნდება კითხვები : რომელი საუკუნეა ? მართლა ასე ძალიან ბნელა ? მაგრამ სამწუხაროდ პასუხს ვერ ვცემ…ეს ჩვენი რეალობაა, სამწუხარო , თუმცა რეალურზე მეტად რეალური…

მე არც ქმრების, არც შვილების და ოჯახების წინააღმდეგ გალაშქრებაზე არ ვღაღადებ; არც ქარაფშუტული გადაწყვეტილებების მიღებაა აუცილებელი, იმის დასამტკიცებლად, რომ თავისუფალი ხარ; არც აღვირახსნილობისა და უხამსი ცხოვრების წესის მომხრე ვარ, უბრალოდ , ხომ შეიძლება ადამიანებმა იცხოვრონ ისე, რომ მათთვის ამხელა მნიშვნელობა არ ჰქონდეს სხვის აზრს, რამდენად ახლობლებიც არ უნდა იყვნენ ისინი ?! ისედაც ხანმოკლეა ეს ცხოვრება და გამოიყენეთ, იცხოვრეთ ადამიანურად ან არაადამიანურად, რაც მთავარია ისე, როგორც თქვენ გინდათ და არა საზოგადოებას, რომელსაც ეკუთვნით.

ეს ჩემი პირველი თეგ-თამაშია და შესაბამისად პირველი პირადული პოსტიც გამოვა, ბოლოსდაბოლოს ჩემს სირცხვილზე უნდა ვისაუბრო. მადლობა სპამვრაითერს.

• მრცხვენია, რომ ახლა პოსტს ვწერ, ხვალ გამოცდა მაქვს და ქსეროქსები მაგიდაზე მიდევს.
• მრცხვენია, რომ დღეს ფეხბურთის გამო სამ საათამდე არ დავიძინებ და ქსეროქსები ისევ მაგიდაზე იდება.
• მრცხვენია, რომ ძალიან ზარმაცი ვარ( განსაკუთრებით ბოლო დროს )
• მრცხვენია, რომ ჩემს ლექტორს ჩემი მაისურის გამო არ მოვწონვარ.
• მრცხვენია, რომ მის ლექციებს არ დავესწარი და არ დავუმტკიცე, რომ ცდებოდა.
• მრცხვენია, რომ ჩემი პროფესია აღარ მომწონს და შეცვლასაც არ ვაპირებ.
• მრცხვენია, რომ ძალიან უყურადღებო გავხდი.
• მრცხვენია, რომ აუტანელი ვარ ხოლმე.
• მრცხვენია, რომ ზოგჯერ ათასი უაზრობის გამო მრცხვენია.
• მრცხვენია, რომ წირვაზე საუკუნეა არ ვყოფილვარ და ამის გამო არ ვწუხვარ.
• მრცხვენია, რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც “პირჯვრის ამკრძალავი ნიშნის” დადგმაზე ფიქრობენ.
• მრცხვენია, რომ დედაჩემი ჩემს გამო წუხს.
• მრცხვენია, რომ საკუთარი თავის რჩენა არ შემიძლია.
• მრცხვენია, რომ ამისთვის არაფერს ვაკეთებ.
• მრცხვენია, რომ ძილზე უფრო დიდ დროს ვხარჯავ, ვიდრე კითხვაზე.
• მრცხვენია, რომ სახლში ფროიდის ფსიქოანალიზი მქონდა და არ წავიკითხე( ახლა აღარ მაქვს და წაკითხვა მინდა )
• მრცხვენია სათვალის ტარება.
• მრცხვენია დეკოლტის ჩაცმა.
• მრცხვენია , რომ მთელი ცხოვრებაა მოკლე თმა მინდა მქონდეს და არასდროს შემიჭრია მოკლედ ( თუმცა მალე ავისრულებ ამ ოცნებას )
• კიდევ ათასი რამის მრცხვენია, მაგრამ ამჯერად ესეც საკმარისია მგონი

სრული სახელი: მონიკა ანა მარია ბელუჩი (Monica Anna Maria Bellucci)
დაბადების თარიღი: 30 სექტემბერი, 1964
დაბადების ადგილი: ჩიტა დი კასტილიო, იტალია
პროფესია: მსახიობი
სიმაღლე: 1.70 მ
პირველი ფილმი: 1990
მეუღლე: ვენსან კასელი.

მონიკა 1964 წლის 30 სექტემბერს დაიბადა იტალიურ სოფელში ჩიტა დი კასტელიოში. 13 წლის ასაკიდან მოდელად მუშაობდა. 1986 წელს ბელუჩი ჩაირიცხა პერუჯის უნივერსიტეტში იურისპრუდენციის ფაკულტეტზე.სწავლის ფული,მუშაობდა მოდელად Liceo Classico-სთან. მოდელის ცხოვრება : დიდი ყურადღება, ფული და პოპულარობა ძალიან მოეწონა და 1988 წელს ის მილანში ჩავიდა,სადაც კონტრაქტი გააფორმა Elite Model Management-თან. 1989 წელს მონიკა, როგორც მოდელი განთქმული იყო პარიზსა და ნიუ-იორკში. ამ დროისთვის იგი თანამშრომლობდა ცნობილ მოდის სახლთან Dolce & Gabbana და ამასთანავე მოდის საერთაშორისო ჟურნალთან ELLE.
მალე მონიკამ სამოდელო კარიერაში მიღწეული წარმატებების მიუხედავად გადაწყვიტა ბედი კინოში ეცადა. მისი დებიუტი იტალიურ კინოში შედგა 1990 წელს ფილმებში «Vita coi figli» და «Briganti». თავიდან მას ეპიზოდურ როლებში იღებდნენ , თუმცა იგი მიიწვიეს ფრენსის ფორდ კოპოლას ლეგენდარული ფილმში – „დრაკულა“, სადაც დრაკულას პატარძლის როლში მოგვევლინა.მონიკასთვის ეს იყო პირველი მნიშნველოვანი როლი კინოში.მომდევნო წლებში ფილმში სათამაშოდ მას სხვა კინორეჟისორებიც იწვედნენ. განსაკუთრებულ წარმატებას მან 1996 წელს მიაღწია, როდესაც ითამაშა ფილმში „ბინა“, სადაც მისი პარტნიორი იყო ვენსან კასელი, რომელიც მოგვიანებით მისი მეუღლე გახდა. ამ როლისთვის მონიკას მიენიჭა ევროპის პრესტიჟული ჯილდო- “სეზარი”. მისი კინოკარიერა დაახლოებით 20 წელიწადს ითვლის. სულ კარიერის განმავლობაში მონაწილეობა მიიღო დაახლოებით 50-მდე კინოფილმში.

პირადად მე მისი ფილმებიდან “მალენა” ყველაზე მეტად მომწონს და თუ ნანახი არ გაქვთ გირჩევთ უყუროთ

შეხედეთ მას, გამოაკელით 2012-ს 1964 და მიხვდებით რა უნდა ილაპარაკოთ ქალზე, რომელიც ასე ლამაზია

შეხვედრა 13:30 საათზე უნდა გამართულიყო. სტუდენტებმაც ამ დროისათვის დავიკავეთ ადგილები, მაგრამ პროკურორები ორმოციოდე წუთის დაგვიანებით მობრძანდნენ. მანამდე ჩვენს გართობას უნივერსიტეტის ლექტორი ირაკლი შენგელია ცდილობდა, რომელმაც ბევრი საინტერესო და სასაცილო ფაქტი გაიხსენა. მაგალითად, როგორ არწმუნებდა 19 წლის დამნაშავე მოსამართლეს , რომ ის არ უნდა დაესაჯათ, რადგან არ იცოდა, რომ 14 წლის მოზარდის გაუპატიურება კანონით ისჯებოდა … ასევე გავმართეთ დისკუსია არასრულწლოვნის დასჯასთან დაკავშირებით, რომელსაც ბაბუის მკვლელობა ედებოდა ბრალათ. მოზარდმა ბაბუა შეაშინა, მას სუსტი გული ჰქონდა და გულის შეტევით გადრაიცვალა… რათქმაუნდა დასკვნა სიცილმა გადაფარა

14:10 საათზე პროკურორებიც მობრძანდნენ , დაგვიანებისთვის ბოდიშის მოხდის შემდეგ ერთი-ერთი სტუდენტისგან “საყვედურიც მიიღეს” :
- კიდევ კარგი დაგვიანება კანონით არ ისჯება.
ამის შემდეგ წარგვიდგინეს პროგრამა, რომელიც ვრცელდება, როგორც არასრულწლოვან , ისე სრულწლოვან დამნაშავეებზე. განრიდება _ესაა გზა, რომ კანონდამრღვევს პასუხი აგებინო მარტივად, დროისა და ენერგიის დაუხარჯავად, როგორც ფინანსურად ( ჯარიმის გადახდით ), ასევე საზოგადოებისთვის სასარგებლო შრომის შესრულებით. პროგრამა ვრცელდება ისეთ პიროვნებებზე, რომლებიც კანონდარღვევაში მანამდე არ არიან შემჩნეულები , თუმცა არსებობს გამონაკლისიც. არასრულწლოვნებში უფრო საინტერესო “სასჯელია”. მოზარდებს სასჯელის სახით ევალებათ განსაზღვრული რაოდენობის წიგნების წაკითხვა ან სპეციალურ ლექციებზე დასწრება, ხოლო ამაში მონაწილეობას მისი მშობელიც უნდა ღებულობდეს.
როგორც ბატონმა მერაბმა აღნიშნა:
- მოზარდების უმრავლესობა თანახმაა გააკეთოს ნებისმიერი საქმე, ოღონ არ დააკისრონ წიგნების წაკითხვა. ( არადა ამაზე მარტივ სასჯელს ნამდვილად ვერ მოიფიქრებდნენ )
შეხვედრის დასასრულს იყო შეკითხვებიც, რომლებსაც საკმაოდ კარგად გაართვეს თავი. ასევე პროკურორებმა სტუდენტებთან ერთად სამახსოვრო ფოტოებიც გადაიღეს.


ვფიქრობ , მსგავსი შეხვედრები სასარგებლოა საზოგადოებისთვის, რადგან ჩვენ უნდა ვიცოდეთ ჩვენი უფლებები. ამასთანავე ახალი პროგრამების შემოღების შემდეგ სიტუაცია, არამხოლოდ სიტყვიერად უნდა გამოსწორდეს ქვეყანაში, არამედ პატიმართა და დამნაშავეთა რაოდენობაზეც უნდა აისახოს.

გამარჯობათ!
კეთილი იყოს თვენი “შემოჭყეტა” ჩემს ახლადშექმნილ ბლოგზე. მე დაღლილი ალუბალი ვარ მიხარია, რომ აქ ხართ და იმედია ხშირად მესტუმრებით ვეცდები მხიარული და საინტერესო პოსტები მქონდეს, იმედია დაგაინტერესებთ.

ახლა კი კარგი განწყობისთვის დაღლილი არა, მაგრამ გემრიელი ალუბლის ფოტოებს შემოგთავაზებთ ))

Here are some suggestions for your first post.

1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can always preview any post or edit it before you share it to the world.